Pomiary w 10 miejscach w Czechach i 10 miejscach w Polsce — połowa czujników w środowisku wewnętrznym / szkoły, biura, mieszkania /, połowa w powietrzu zewnętrznym w ich otoczeniu.
Technika sensorowa jest jednym z wielu „nowoczesnych gadżetów”. To, jak właściwie działa, co potrafi zmierzyć i jak dokładna może być, jest kwestią odpowiedniego dostosowania aplikacji. Pierwsze sensory do pomiaru powietrza pojawiły się już 20 lat temu. Próba miniaturyzacji pomiaru napotkała jednak problem niezawodności i dokładności urządzeń. Dlatego pierwsze sensory zastosowano do pomiaru wyższych stężeń, zwłaszcza w środowisku pracy. Pierwszym masowo stosowanym rozwiązaniem są sensory tlenku węgla (CO) w kopalniach, ale także w domach i mieszkaniach.
W projekcie będą wykorzystywane jednostki sensorowe do pomiaru stężeń cząstek PM₁, PM₂,₅ i PM₁₀ działające na zasadzie optycznej. Sensor zostanie skalibrowany i przetestowany przez porównanie z metodą równoważną dla PMₓ.
Jest to mieszanina drobnych cząstek stałych i ciekłych, które dzięki swojej wielkości i masie unoszą się w powietrzu, są zawieszone. Składnik stały tworzą cząstki pyłu. Główną i najczęstszą drogą przedostawania się pyłu do organizmu człowieka są drogi oddechowe. Grube cząstki pyłu są zatrzymywane w górnych drogach oddechowych. Ruchem nabłonka migawkowego, którym wyścielona jest jama nosowa, dostają się wraz ze śluzem do nosogardzieli i są połykane, odkrztuszane albo wydmuchiwane. Większe cząstki stopniowo osadzają się w drogach oddechowych (górne drogi oddechowe zatrzymują większość cząstek większych niż 5 µm), mniejsze cząstki przenikają głębiej, aż do pęcherzyków płucnych (1 μm).
Pył jest dosłownie wszechobecny. Pochodzi z procesów naturalnych i antropogenicznych. Oprócz procesów spalania i technologii przemysłowych dużo pyłu pochodzi również z działalności rolniczej, budownictwa i transportu. Największe znaczenie dla zdrowia mają bardzo małe cząstki zawieszone (1 μm) w związku z technologiami. Są bowiem nośnikiem szeregu substancji organicznych i nieorganicznych, które dzięki wielkości cząstek dostają się aż do pęcherzyków płucnych, a następnie do kości, tkanki tłuszczowej, narządów ciała itd. Substancje te mają najczęściej zdolność do długotrwałego gromadzenia się, a reakcja organizmu jest nieprzewidywalna – indywidualna. Dlatego przygotowywane działania koncentrują się właśnie na przemyśle, transporcie i lokalnych paleniskach.
Sam pył nie ma działania toksycznego, lecz mechaniczne – poprzez drażnienie błon śluzowych dróg oddechowych, spojówek oczu i skóry, a u osób bardziej wrażliwych także reakcjami alergicznymi. Za pośrednictwem cząstek zawieszonych do organizmu mogą dostawać się inne substancje, które są niebezpieczne, np. wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne, metale ciężkie, dioksyny. Substancje te mogą mieć działanie rakotwórcze, mutagenne lub teratogenne. Pył infekcyjny, który zawiera drobnoustroje chorobotwórcze wychwycone na cząstkach pyłu, może powodować poważne choroby, wśród których są także infekcje bakteryjne i grzybicze wywołane bioaerozolem.
Krótkotrwałe i długotrwałe ekspozycje prowadzą do zwiększenia śmiertelności, wzrostu liczby objawów chorób układu oddechowego i sercowo-naczyniowego, wzrostu liczby nagłych hospitalizacji i zwiększonego zużycia leków. Może dojść do:
